sábado, 4 de julio de 2009

ironico...

Mis pensamientos son mi sola obsesion, tu realidad ya no hace parte de la mia. los suenos o anhelos que tengo, solo se ven llevados a una imagen tuya y a mis ilusiones rejuntadas, disenadas por mi ciego corazon para tu imagen, leeras estas palabras y seran como manuscritos indescifrables para tu mente y que tal vez tu corazon a~noraria escuchar, pero seran tachones para ti, para tu sublime mente. SI, escribo para ti, como antes lo hacia acompanado de buenos sentimientos en la situacion que tanto me parecio increible, ireal, que hasta ahora pienso que solo paso en mi mente. mi corazon es un tejido inerte, solo se activa con aquella ilusion que le genera tanta energia, mas potente q un huracan, obsesivo, pleno de puntos girando en su interior, casi generando electricidad. aun se sigue preguntando por ti enmedio de la punzante razon, regocijado en aquel mundo paradisiaco, dise~nado por la imaginacion, todavia preguntandose... hasta cuando?... dramatica escena desencadena aquella emocion. esta por tu mente todavia aquella retencion de sentimientos? de desenfrenadas preguntas, remordimiento y resentimiento?? o solo has dedicado tu tiempo a olvidarme? lo has logrado?... ense~name porfavor como hacerlo contigo. ya haces parte de mi irrealidad, lo cual quiere decir que desapareces de mi realidad, mi corazon piensa q se tuvo q conformar con tenerte entre mis sue~nos, aunque alli desemboca su desaforado sentimiento por ti de la manera salvaje en que lo siente.
rie, diviertete, experimenta, vive, olvidame, mientras yo estare ensimismado en mi pais de las maravillas, que ya no me queda sino suenos y mundos imaginarios para satisfacer mi ego y mi corazon. aquel corazon mio, desesperado, todavia pregunta porque no quieres escuchar estas palabras? porque no lo quieres escuchar a el? porque erir a una rosa, por sus espinas? el ya no quiere insistirte, quiere que vengas a el, que vengas a mi, que lo sepas, que lo sientas, que te des cuenta o que aceptes su inevitable deseo. que escondes que no dejas ver tu cara? o tus ojos que anhelaban mis labios? te digo, ya no eres tu, eres una imagen a la que le puse mis deseos... aunque cuanto quisiera que fuera al reves....
no lo niego, soy un romantico enamoradizo. que tan dificil es escuchar estas palabras? no te crees digno...? de un corazon como el mio.... el amor es simple para si mismo, el corazon quiere... pero el resto de organos son los que sufren su consecuencia... bombea menos energia si esta triste... revitaliza el resto de ellos si esta alegre... entonces porque es el que casi siempre omites tanto?
NO PUEDES COMPRENDER??? puede ser simple... porq es tan dificil comprender? porque es tan dificil comunicarme contigo? fueron envano las ilusiones que teniamos? mmm.... mi corazon quiere q tu lo hagas.. q te acerques a mi.. no para volver contigo... solo para tenerte a su lado... para que lo que haya pasado no sea barrera para q podamos sencillamente compartamos nuestra presencia. mmm... acaso eres tan tonto para no ver esto? si es asi... mi corazon es mas tonto aun por haberse precipitando hacia el avismo para no dejarte caer... el puede tirarse sin pensar solo para no dejarte caer... o para que caigamos juntos.... mmmmm... sera ese mi tormento?
mi mente me dice que es inutil pensar en ti, pensar en lo bueno que podria ser... tu sencillamente no lo intentas... cobbarde.... tu corazon puede ser tan grande como el mio o mas... cobarde.... cobarde... cobarde... tu cobardia destrozo mi corazon... y el solo tratando de recojer sus pedazos adoloridos... cobarde...
cuando te escribi siempre desnudaba mi espiritu en palabras solo para ti. mi corazon tiene demasiada energia... es agreste... es capaz de hacer cualquier cosa por su desenfrenada locura de amor.... esa es mi mania, ese es mi delirio, mi sufrimiento y mi dicha... oh mi gran corazon...
El amor que yo en ti he volcado, eso tienes Mucho que dar...

lunes, 22 de junio de 2009

conxuro

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.

Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas.

Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras.

Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas.

Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos,
cheiro dos mortos, tronos e raios.

Oubeo do can, pregon da morte,
foucinho do satiro e pe do coello.

Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.

Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes,
corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus,
muxido da mar embravescida.

Barriga inutil da muller solteira,
falar dos gatos que andan a xaneira,
guedella porra da cabra mal parida.

Con este fol levantarei as chamas
deste lume que asemella ao do inferno,
e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas,
indose bañar na praia das areas gordas.

¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente,
quedando asi purificadas.

E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas,
quedaremos libres dos males da nosa ialma
e de todo embruxamento.

Forzas do ar, terra, mar e lume,
a vos fago esta chamada:
si e verdade que tendes mais poder que a humana xente,
eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora,
participen con nos desta queimada.